Książki o walce duchowej – fragmenty

sword and word

Fragmenty

„Być jak Hiob” – ks. Michał Olszewski SCJ

s.9 „Dzisiaj próbuje się zniekształcić obraz człowieka po to, by obudzić lęk przed Bogiem. By człowiek XXI wieku bał się dopuścić Boga do swojego życia. Dzisiaj ludzie często myślą, że jak dopuszczą Boga do swojego życia, to im się stanie krzywda, że Bóg im coś zabierze, ukradnie, że im ograniczy wolność. Światu chodzi właśnie o to, by wprowadzić w serca ludzkie lęk przed Bogiem. A robi się to bardzo sprytnie, zniekształcając Jego obraz.”

s.12 „Chrystus przyszedł na świat, oddał za nas życie i zostawił nam Eucharystię. Nie ma nigdzie na świecie drugiego takiego miejsca, gdzie Chrystus przychodziłby na słowa człowieka wyświęconego na kapłana. Kilka słów, a Bóg przychodzi na ołtarz pod postacią chleba i wina. Eucharystia jest najważniejsza w życiu chrześcijanina – to z niej ma wypływać wszystko: uwielbienie Boga, modlitwa, pełnienie Jego woli. (…) Używajcie mocy Sakramentów: „Na mocy Chrztu Świętego precz ode mnie szatanie”, „Na mocy Eucharystii, którą przyjmuję, Panie, obdarz mnie zdrowiem”.

s.17-20 „Uczestniczymy w tej walce duchowej, która rozgrywa się w kosmosie, i bardzo mocno to odczuwamy. W Apokalipsie jest takie zdanie: „Nastąpiła walka na niebie: Michał i jego aniołowie mieli walczyć ze Smokiem”. (…) Szatan nienawidzi człowieka. Szatan pragnie człowieka zniszczyć. To jest przedziwne, że nawet o ludziach opętanych, którzy zostali zniewoleni przez szatana, podpisali jakieś pakty, złożyli mu obietnice, bo szatan im obiecał to czy tamto, on zawsze wypowiada się z pogardą. On nie ma żadnego szacunku dla człowieka. Zły duch nienawidzi człowieka za to, że człowiek jest dzieckiem Boga. Wszyscy w tej walce duchowej uczestniczymy. Jeśli ktoś nie doświadcza i nie ma poczucia walki duchowej, to powinien się zastanowić, czy nie jest na terenie wroga”.
Dziadek opowiadał mi, że jak zaborcy przychodzili do domu, żeby wykraść świnie czy krowy dla wojska, zabrać jedzenie, to jeżeli się nie stawiało oporu, to zabierali i wychodzili. A jeśli się powiedziało „nie” , to można było dostać kulkę w głowę. Podobnie jest w naszym życiu duchowym. Jak zły przychodzi i przez różne sztuczki – na przykład styl życia, modę, która panuje w świecie – wykrada z twojego życia po kolei wszystko i nie stawiasz oporu, tylko żyjesz z klapkami na oczach, to nie będziesz czuć walki duchowej. Ale jak się nie zgodzisz na jakieś zło w twoim życiu, to wtedy zaczną się problemy. Wtedy odczujesz, że w kosmosie nadal trwa walka duchowa między dobrem a złem.
Walka ta ma dzisiaj kilka wymiarów. Po pierwsze, rozgrywa się ona w przestrzeni ludzkiego serca, w którym Szatan działa w normalny sposób, czyli pokusą do złego. Ta pokusa może pochodzić z trzech źródeł. Pierwsze źródło pokusy to bodźce zewnętrzne – to, co nas otacza, informacje, które przychodzą do nas z zewnątrz. (…)
Drugie źródło pokusy to nasze wnętrze – nasza skłonność do grzechu, pamięć o grzechach. (…)
Trzecim źródłem pokusy jest zły duch, który może w bezpośredni sposób na nas działać i kusić nas do złego. Może też wykorzystywać dwa źródła, o których mówiłem wcześniej.
Bezpośrednia pokusa od złego ducha różni się od dwóch pozostałych tym, że przychodzi nagle, nie wiadomo skąd. Dziwimy się, skąd w ogóle w nas taka myśl. Jest bardzo intensywna, ale kiedy stawimy jej opór, dosyć szybko odchodzi. Święci ojcowie mówią, że trzeba walczyć na zasadzie przeciwności. Jeśli nęka mnie pokusa, by nienawidzić – wzbudzam w sobie uczucia miłości. Pojawia się we mnie zazdrość, to wzbudzam w sobie przeciwieństwo – uczucie wdzięczności. W ten sposób, kontrując, możemy tę pokusę zwalczyć. Co do dwóch pozostałych źródeł, to trzeba albo zmienić miejsce, albo zacząć myśleć o czymś innym.
Walka duchowa rozgrywa się też w społeczeństwie – przez różnego rodzaju ruchy, ideologie, organizacje, na pozór, wydawałoby się, utworzone dla jego dobra.(…)
[wypędzanie złych duchów wegetarianizmu:] Trzymałem figurkę Matki Bożej z Guadalupe i powiedziałem: „Pod rozkazami Matki Najświętszej macie jeść ten salceson”. Zaczęły jeść, w końcu mówią: „Nie wytrzymamy tego”, i wyszły. Tego nas w seminarium nie uczą, żeby salcesonem wyganiać złe duchy, ale praktyka pokazuje, że właśnie przeciwieństwami trzeba walczyć.

[jeszcze bardzo wiele innych, zaskakujących przykładów niesie za sobą powyższa lektura, polecam wszystkim sceptykom i niewierzącym]


TRAKTAT O PRAWDZIWYM NABOŻEŃSTWIE DO NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY  – Św. Ludwik Maria Grignion de Montfort

Kto znajdzie Maryję, ten znajdzie żywot
50.
(…)
Wreszcie Maryja musi stać się straszną jak wojsko uszykowane (Pnp 6,3) przeciw szatanowi i sprzymierzeńcom jego, zwłaszcza w owych czasach ostatnich, kiedy to szatan wiedząc dobrze, iż pozostaje mu już tylko mało czasu (Ap 12, 12), o wiele mniej czasu niż dawniej, by zgubić dusze, codziennie podwajać będzie swe zakusy i ataki. Niebawem wznieci on okrutne prześladowania i pocznie straszne zastawiać zasadzki na wierne sługi i prawdziwe dzieci Maryi, których daleko trudniej mu pokonać niż innych.

„Położę nieprzyjaźń między tobą a niewiastą”

51. Do tych właśnie ostatnich i okrutnych prześladowań szatana, które wzmagać się będą z dnia na dzień aż do zapanowania antychrysta, odnosi się głownie owa pierwsza i słynna przepowiednia i owo przekleństwo, które Bóg w ziemskim raju rzucił na węża. Warto je tu wytłumaczyć na chwałę Najświętszej Dziewicy, ku zbawieniu Jej dzieci i zawstydzeniu szatana.
Położę nieprzyjaźń między tobą, a między niewiastą, i między nasieniem twoim, a nasieniem jej: Ona zetrze głowę twoją, a ty czyhać będziesz na piętę jej (Rdz 3, 15).

Najgroźniejsza nieprzyjaciółka szatana

52. Raz jeden tylko Bóg położył tę nieprzyjaźń, ale nieprzyjaźń nieprzejednaną, która trwać będzie i wzrastać aż do końca. To nieprzyjaźń między Maryją, czcigodną Bogarodzicą, a szatanem, między dziećmi i sługami Najświętszej Panny a dziećmi i wspólnikami Lucyfera. Najgroźniejszą nieprzyjaciółką, jaką Bóg przeciwstawił szatanowi, jest Maryja. Jego święta Matka. Już w raju ziemskim tchnął Bóg w Nią, choć wówczas istniała Ona tylko w Jego myśli, tyle nienawiści do tego przeklętego nieprzyjaciela Boga, tyle przemyślności w ujawnianiu złośliwości tego odwiecznego węża, tyle mocy ku zwyciężeniu, zdeptaniu i zmiażdżeniu tego pysznego bezbożnika, iż boi się on Jej nie tylko więcej niż wszystkich aniołów i ludzi, ale poniekąd więcej niż samego Boga. Nie znaczy to jakoby gniew, nienawiść i potęga Boga nie były nieskończenie większe niż u Najświętszej Dziewicy, gdyż doskonałości Maryi są przecież ograniczone. Należy to raczej tym tłumaczyć, że po pierwsze, szatan będąc pysznym, nieskończenie więcej cierpi na tym, że zostaje zwyciężony i ukarany przez małą i pokorną służebnicę Pańską, której pokora upokarza go bardziej niż potęga Boża. Po drugie, ponieważ Bóg dał Maryi tak wielką władzę nad szatanami, że, jak często sami zmuszeni byli wyznać ustami opętanych, obawiają się więcej jednego Jej westchnienia za jakąś duszą, niż modlitw wszystkich świętych, i jednej Jej groźby, niż wszystkich innych mąk.

Dzięki doskonałej wierności Maryi

53. Co Lucyfer stracił przez pychę, Maryja zyskała przez pokorę. Co Ewa przez nieposłuszeństwo skazała na zgubę i potępienie, Maryja uratowała przez posłuszeństwo. Będąc posłuszna wężowi, Ewa zatraciła siebie i wszystkie swe dzieci, wydając je na pastwę szatana. Maryja przez swą doskonałą wierność Bogu ocaliła siebie wraz ze wszystkimi swymi dziećmi i sługami, które poświęciła Majestatowi Bożemu (św. Ireneusz).

Pokorna Maryja zawsze odnosić będzie zwycięstwa

54. Bóg położył nie tylko jedną nieprzyjaźń, ale wiele, nie tylko pomiędzy Maryją i szatanem, ale pomiędzy potomstwem Najświętszej Dziewicy, a potomstwem szatana. To znaczy, iż Bóg położył nieprzyjaźń i wewnętrzną odrazę między prawdziwymi dziećmi i sługami Najświętszej Panny a dziećmi i niewolnikami szatana. Nie miłują się oni wzajemnie i nie ma między nimi żadnej łączności wewnętrznej. Dzieci Beliala, niewolnicy szatana, miłośnicy świata – na jedno to bowiem wychodzi – prześladują dotąd i w przyszłości prześladować będą bardziej niż kiedykolwiek wszystkich, co należą do Najświętszej Dziewicy, podobnie jak ongiś Kain prześladował brata swego Abla, a Ezaw brata swego Jakuba, oni bowiem wyobrażają potępionych i wybranych. Ale pokorna Maryja zawsze odnosić będzie nad pysznym szatanem zwycięstwa i to tak świetne, iż wreszcie zetrze głowę, siedlisko pychy. Zawsze uda Jej się wytropić jego wężową złośliwość, rozładować jego grymasy piekielne, rozwiać jego zamysły diabelskie, i aż do końca wieków zabezpieczać swe wierne sługi przed uchwytem jego okrutnych łap.
Ale moc Maryi nad wszystkimi szatanami rozbłyśnie przede wszystkim w czasach ostatecznych, kiedy to szatan czyhać będzie na Jej piętę, czyli na Jej pokorne sługi i wierne dzieci, które Ona wzbudzi do walki z nim. W oczach świata będą oni mali i biedni, poniżeni, prześladowani i uciskani, jak pięta w stosunku do innych członków ciała. Ale w zamian za to będą oni bogaci w łaski Boże, które im Maryja rozdawać będzie obficie, będą wielcy i wzniośli w świętości przed Bogiem, wyniesieni ponad wszelkie stworzenie, pomocą Bożą wspierani, iż piętą swej pokory wespół z Maryją zmiażdżą głowę szatana i staną się sprawcami tryumfu Chrystusa.


Tomas a Kempis – O naśladowaniu Chrystusa

Rozdz. III

1. Szczęśliwy, kogo prawda sama o sobie poucza, nie poprzez przepływające głosy i obrazy, lecz przez istotę rzeczy. Myśl i uczucie często nas zwodzą i ukazują rzeczywistość niepełnie. Na cóż to całe drążenie zagadek i niejasności, kiedy na Sądzie nikt nas nie oskarży o to, żeśmy czegoś nie rozumieli? Jakże to niemądre, że zaniedbujemy rzeczy ważne i konieczne, a pociągają nas zgubne i błahe. Mamy oczy, a nie widzimy.

2. Po cóż nam się kłopotać o podziały i rozróżnienia? Ten, do kogo przemawia przedwieczne Słowo, uwalnia się od wszelkich zawiłości. Wszystko pochodzi od jednego Słowa i wszystko mówi o jednym: to jest właśnie początek, który do nas przemawia. Bez niego nikt nic nie zrozumie i właściwie nie pojmie. Ten, dla którego wszystko stanowi jedno i wszystko sprowadza się do jednego i kto dostrzega, że wszystko zawiera się w jednym, potrafi być w sobie niezłomny i trwać spokojnie w Bogu. O Prawdo, Boże, racz zjednoczyć mnie z sobą w miłości nieodmiennej. Jakże często mierzi mnie wiele z tego, co czytam i słyszę: w Tobie jest wszystko, czego chcę i pragnę. Niech umilkną mędrcy, niech ucichnie przed Tobą każde stworzenie; Ty jeden mów do mnie.

Czym jest zło?

czymjestzlo

Definicja filozoficzna

Śp. o. prof. Mieczysław Albert Maria Krąpiec podaje w Powszechnej Encyklopedii Filozofii dość dokładny opis zła począwszy od wyjściowej definicji:

Mieczysław Albert Maria Krąpiec
śp. Mieczysław Albert Maria Krąpiec – fot.: http://ptta.pl/pliki/wspomnienie_8maja_foto.jpg

„brak należnego dobra w bytowaniu i działaniu”
(za: http://www.ptta.pl/pef/pdf/z/zlo.pdf  )

Ojciec profesor podaje również charakterystyczne parametry badawcze, które umożliwiają przyjrzenie się temu zjawisku na konkretnej płaszczyźnie:
-RELIGIJNE WYJAŚNIANIE ZŁA
-FILOZOFICZNE TŁUMACZENIA ZŁA
-PRZEJAWY ZŁA
-PRZYCZYNY ZŁA
Każdy zadaje sobie to pytanie  w kontekście, dlaczego Bóg dopuszcza zło?
Gdyby wiara nie dawała na to odpowiedzi, byłaby trudniejsza. A jednak:
  • zło to konsekwencja niewłaściwego spożytkowania daru wolnej woli
  • zło nie przekreśla nigdy dobra i miłości, bo nie ma nad nimi władzy
  • złem jest nieuporządkowane dążenie do realizacji szczęścia wbrew porządkowi Bożemu
  • nie ma takiego zła, z którego Bóg wyciągnąć by nie mógł wielkiego dobra
  • zło zuchwale czynione zamyka możliwość skorzystania z łaski nawrócenia.

Walka ze złem

Frontem i miejscem boju jest serce człowieka. O decyzję woli toczy się walka.
Są 3 sfery nieprawości, które próbują duszę omotać:
CIAŁO – pobłażanie instynktom, samouwielbienie, egoizm
ŚWIAT – zaszczyty, pycha, władza, osądy, obłuda…
SZATAN – podszepty, bożki, zafałszowanie religijne, herezje, schizmy.

Gdy nie walczysz, już poległeś.

Odczuwanie pokus i stawianie im oporu to wyraz zdrowia duszy.

CIAŁO

Gdy panuje hedonizm

Naprawdę boleję nad tym, że są ludzi nie uznający godności bycia człowiekiem, stworzonym na Boży obraz i podobieństwo. Że są ludzie nie wiedzący, że szatan nie jest niczyim wymysłem, lecz naprawdę istnieje. Nie wiem, jak można gloryfikować swój egoizm w ten sposób, jak czynią to przede wszystkim ateiści i sataniści. Na czym opiera się świadome ignorowanie ograniczonych ram własnego życia, przede wszystkim czasowych ram?

Pułapka egoizmu

Oszustwo takie, jakiego dopuszczają się ludzie niewierzący w Boga, wystawiający Go na próbę, przeciwne jest wierze Bogu, nadziei w Bogu i miłości do Boga. To pułapka ludzi zatwardziałych w myśl „podporządkowania sobie” Boga, a co za tym idzie? Chcą, by Bóg na ich żądanie objawił im się osobiście, aby uwierzyli. By Bóg zgładził natychmiast całe zło na świecie, by uwierzyli w miłość Boga (samemu nie chcąc wpierw się zmienić na dobre). Chcą od Boga tego, by wszystko szło im w życiu łatwo, by życie było lekkie, z furą pieniędzy i w dostatku. Można się zatem zapytać: czy uznając moc Bożą udają tylko, że dobro się im należy, czy użalają się na swoją słabość, gdy nie chcą oprzeć się na Bogu? Są to postawione żądania, wręcz ultimatum wobec Boga: „Albo, o Boże, spełniasz moje prośby, albo nie wierzę w Ciebie”.

Zarzuty, czyli „osądzanie” swego Stwórcy

Jaki więc sens mają zarzuty wszystkich niewierzących, którzy w podobny sposób chcą dojść do wiary? Otóż mówię: niech oni sami spróbują dostrzec swój egoizm – sidła w które wpadli.
Wnioski? Razem z zarzutami i żądaniami wobec Boga, idzie automatycznie nieufność wobec Najwyższego (a nawet posądzenie Go o tyranię i chęć pastwienia się nad człowiekiem).

Iz 29, 15 Biada tym, którzy się kryją przed Panem, aby zataić swe zamysły, których czyny osnute są cieniem i którzy mówią: Kto nas zobaczy i kto nas pozna? 16 O co za przewrotność! Czyż może być garncarz na równi z gliną stawiany? Czyż może mówić dzieło o swym twórcy: Nie uczynił mnie, i garnek rzec o tym, co go ulepił: Nie ma rozumu?

Takie niestety bluźniercze myśli wychodzą z serc nieczystych, a roszczących sobie prawo do indywidualnej doskonałości. Dla takiego perfekcjonizmu nie można nawet sprecyzować granic, lecz kresem tego śmierć.

Moralność jako wymóg istnienia wolności

Rzecz zatem sprowadza się do błędu, którego genezą jest uznanie siebie samego za jedynego prawodawcę i twórcę moralności. Człowiek, który dopuszcza się takiego przewartościowania, nie patrzy wcale na swoją kondycję. Nie jest świadomy walki, która rozgrywa się o nasze dusze ani swej wewnętrznej destrukcji. Jej owocem jest walka z moralnością jako dobrze rozumianym porządkiem, który pozwala na pełne przeżycie swego daru życia.
Bez istnienia moralności, prawa naturalnego, płynąca wcześniej potokami woda (wolność), zaczyna zatapiać pola ludzkiej osobowości. Człowiek nie jest z natury stworzony do nadużywania wolności-popełniania grzechu. Bóg nigdy nikomu nie kazał źle czynić lub czynić dobrze, dając wolną wolę, dając autonomię stworzeniu ludzkiemu.

Człowiek taki nie jest wtedy już wolny, bo jest „zatapiany”. Czyni sobie krzywdę przyjmując to kłamstwo, tą pozorną wolność, bez tam, ni barier. Widać więc taką oto prawdę, że woda (wolność) musi płynąć w korycie rzeki, dlatego nie może być wolności bez prawa. Jednak samo prawo nie czyni jeszcze wolnym – dopiero łaska Boża przychodzi tu z pomocą człowiekowi i przywraca więź z Bogiem. Zamiarem Stwórcy jest też harmonia między duchem, a ciałem – jednak przez grzeszność musimy czuwać, aby to duch zwyciężał.

ŚWIAT

Problem zamknięcia się w sobie jest konsekwencją wypaczenia pojęcia miłości, której iluzją mami dzisiejszy świat. Ta namiastka szczęścia jest zaborcza, pyszna, żądna swego, zazdrosna, wyuzdana, wynaturzona. Owo zamknięcie się powoduje właśnie to zło, które pod pozorami „wolności” czyni z człowieka zwierzę ogarnięte nieokiełznanymi namiętnościami. W takiej beznadziejnej sytuacji postawiony jest człowiek, który pokłada wiarę jedynie we własne siły. Czy można zmienić tę swoją niemoc na własną rękę? Niestety nie tak łatwo. Prościej i pewniej jest ukorzyć się przed Bogiem, który jest Miłością.

Pokora przed mądrością Bożą doskonałym wypełnieniem wolności

Strącił władców z tronu, a wywyższył pokornych – powie Maryja w Magnificat.

Dlaczego mamy korzyć się przed Bogiem? Przede wszystkim dlatego, że On nas stworzył i to z miłości, do której nas wezwał. Dopiero widząc oczyma wiary, jak Bóg kocha człowieka i odpowiadając na tę miłość przylgnięciem sercem, rozumem, duszą ze wszystkich sił, człowiek może dostrzec, że całe dobro pochodzi od Boga. Człowiek, będąc zraniony złem i kalając się nieprawościami (które zgładzić może jedynie Bóg), niegodny jest dobrodziejstw Bożych. Gdy taka pokora będzie praktykowana, życie już nie będzie oszukiwaniem samego siebie.

SZATAN

Tajemnica nieprawości

Dlaczego więc tak łatwo, tonący w odmętach człowiek, często idzie z diabelskiej przekory jeszcze głębiej na dno…? To jest właśnie niewytłumaczalny ludzko czynnik sprawczy. Pismo Święte mówi tu o tajemnicy bezbożności (2 Tes). Tu właśnie pole działania zajmuje pierwiastek zła, gdzie pojawia się bezbożność i egoizm. Tego zła, które pochodzi wprost od szatana.

św. Jan Maria Vianney
św. Jan Maria Vianney
Diabeł kusi tylko te duszektóre chcą uwolnić się z sideł grzechu, oraz te, które żyją w stanie łaski. Wszystkie pozostałe dusze należą do niego”
abp Fulton J. Sheen
abp Fulton J. Sheen

„Szatan zawsze kusi czystych – inni już do niego należą”

https://rachowice.eu/wp-content/uploads/2017/02/Sw-Piotr-215x300.jpg

Święty Piotr Apostoł – fot: https://rachowice.eu/wp-content/uploads/2017/02/Sw-Piotr.jpg

(1 P 5,8) „Bądźcie trzeźwi! Czuwajcie! Przeciwnik wasz, diabeł, jak lew ryczący krąży szukając kogo pożreć.”

św. Paweł VI

św. Paweł VI

„Wychodzi więc poza ramy nauczania biblijnego i kościelnego każdy, który odrzuca istnienie szatana, albo czyni zeń jakąś zasadę zła, która istnieje sama jako byt niestworzony; bądź kto głosi, że szatan jest tylko mitem, wymyśloną i fantastyczną personifikacją nieznanych przyczyn naszych nieszczęść.(…)

Tutaj musimy się dobrze zastanowić, ponieważ chodzi o nasze dusze, o nasze szczęście w wieczności, z którego usiłuje nas szatan obrabować, jeśli się jemu nie sprzeciwiamy”. (Słowa Ojca Świętego Pawła VI wygłoszone w dniu 15 XI 1972)

Konkluzja

Z tego też powodu punktem zwrotnym dla człowieka ogarniętego przez zło jest uświadomienie sobie zależności – od własnego zła i grzechu. Aby stanąć w prawdzie wystarczy szczerość wobec Pana Boga i pokorna prośba o łaskę nawrócenia i zbawienia. Z głębokości wołam do Ciebie, Panie (Ps 130)